W wieku 12 lat próbował wraz z kumplem zdjąć majtki 16 letniej uczennicy, niewiele brakowało by byli oskarżeni o gwałt, sprawę jednak załagodzono i skończyło się tylko na przeniesieniu Nicka do szkoły o zaostrzonym rygorze. 

W szkole średniej spotkał Micka Harveya, Tracy Pew i został wokalistą zespołu Concrete Vulture nie ze względu na umiejętności wokalne a dzięki charyzmie. 

W 1976 zespół zmienił nazwę na The Boys Next Door i działał w składzie John Cochivera, Mick Harvey, Phil Calvert, Tracy Pew i Nick Cave. 

Na przełomie lat 78/79 z grupy odszedł gitarzysta John Cochivera i jego miejsce zajął Rowland S. Howard. Zespół miał ugruntowaną pozycję na lokalnej scenie punk rockowej, pierwszą płytę lecz zła sława (burdy na scenie i poza nia) uniemożliwiała występy w wielu klubach. Muzycy podjęli decyzję o zamknięciu pewnego etapu kariery, wyjeździe do Anglii i zmianie nazwy na The Birthday Party - był początek 1980 roku. 

Na jednym z londyńskich koncertów The Birthday Party grupę zobaczył Ivo Watts-Russell szef wytwórni 4AD i zaproponował wydanie singla, a w roku 81 pierwszego LP Prayers On Fire, który otrzymał bardzo dobre recenzje w prasie i jest zaliczany do kanonu post punk. 

Zespół wyjechał na trasę po USA, okazała się kompletną klapą, punkowa publiczność nie była przygotowana na taką dawkę agresji, brzydoty, zgrzytów, dysonansów i połamanych rytmów. Na koncertach Cave witał publiczność okrzykiem: Ręka do góry kto chce zginąć potem już do końca obrzucał obelgami, jeden z koncertów zakończył się gdy zaczął dusić jakąś dziewczynę kablem od mikrofonu. W USA poznał Lydię Lunch, awangardową poetkę i piosenkarkę, z którą potem wielokrotnie współpracował. 

Po amerykańskiej trasie zespół wrócił do Australii by pracować nad kolejną płytą, praca nie szła najlepiej, Nick i Rowland nadużywali narkotyków, Tracy Pew ciągle się upijał i został skazany na 8 miesięcy więzienia za wielokrotną jazdę po pijanemu. Zastąpił go Barry Adamson i w 1982 roku zespół wyruszył w trasę po Europie. Podczas trasy Nick poznał Blixę Bargelda, wokalistę niemieckiej industrialnej grupy Einstürzende Neubauten. 

W końcu zespół nagrał znakomitą płytę Junkyard. Płyta przyniosła kompozycje o bardziej radykalnym brzmieniu niż pierwszy album, agresywne, pełne programowej brzydoty i jednocześnie bardziej dojrzałe, lepiej brzmiące. W zespole panowała jednak fatalna atmosfera, dochodziło nawet do rękoczynów. Nick postanowił przenieść się do Berlina. 

W 1983 w studiach Hansy w Berlinie powstaje EP Bad Seed ostatnia płyta dla 4AD, następna płyta EP Mutiny! powstała dla Mute, której to wytwórni Nick jest wierny do dziś. Na płytkach znalazły się utwory w stylu Birthday Party ale także bardziej spokojne, melodyjne i niepokojące. 

Po kilku przetasowaniach w składzie zespołu, The Birthday Party ruszyło na trasę koncertową po Australii, jak się okazało ostatnią w karierze zespołu. Ostatni koncert trasy 9 czerwca w Melbourne miał niecodzienny przebieg, Cave śpiewał odwrócony plecami do publiczności by po którejś piosence krzyknąć: Pierdolę was! Nie mam już na to ochoty i zejść ze sceny. 

Ostatnie spotkanie zespołu miało miejsce w Londynie podczas końcowych miksów EP Mutiny! Nick zaprosił Blixę i zaproponował mu dogranie jakichś partii na gitarze Rowlanda co wyprowadziło go z równowagi, spakował sprzęt i wyjechał do Australii. 

Nick rozpoczął działalność solową. Pierwsza sesja nagraniowa odbyła się w składzie: Nick Cave, Blixa Bargeld, Mick Harvey i psychopatyczny muzyk komik Jim “Foetus” Thirlwell vel Clint Ruin, którego miejsce potem zajął Barry Adamson. 

Nagrania potrwały do 1984 roku. Pierwsze koncerty odbyły się pod nazwą Nick Cave & The Cavemen szybko zmienioną na The Bad Seeds. Publiczność oczekiwała muzyki podobnej do Birthday Party otrzymała w zamian spokojniejszą, wyciszoną; na jednym z koncertów jakiś rozczarowany fan zawołał: Sprzedaliście się. Powinniście wszyscy ze sobą skończyć. Na co Cave spokojnie odpowiedział: Naprawdę próbowaliśmy to zrobić. Naprawdę... 

Pierwsza płyta From Her To Eternity najlepsza moim zdaniem w dorobku Nicka, powala mrocznym histerycznym wokalem, zimnym, surowym brzmieniem, znakomitą brudną gitarą Bargelda, niepokojącym nastrojem. Tytułowy utwór o narastającym konwulsyjnym rytmie i wokalu, ubarwiony niesamowitą gitarą zgrzytającą, świszczącą; monotonnymi dźwiękami fortepianu jest jednym z najlepszych w historii muzyki. Na płycie słychać wyraźne pozostałości po Birthday Party, industrialne wpływy Blixy Bargelda, ale utwory takie jak np. fortepianowy In The Ghetto zapowiadają nowy bardziej spokojny etap twórczości zespołu. 

Drugi album The First Born Is Dead ukazał się w 1985 roku, zawierał spokojniejsze w porównaniu do pierwszej płyty piosenki, oparte na ciężkich bluesach. Płyta wytrzymująca próbę czasu, do dziś jest interesująca, jednak bardzo źle przyjęta przez ówczesną krytykę. 

W sierpniu 1986 roku ukazał się trzeci album Bad Seeds Kicking Against The Pricks. Płyta składa się z samych cudzych kompozycji. Nagrania muzycznie zbliżone są do pierwszej płyty ale śpiew Nicka jest spokojny, melodyjny bez histerycznej nuty (może oprócz I'm Gonna Kill That Woman). 

Na trasie koncertowej po wydaniu Kicking Against The Pricks w składzie Bad Seeds pojawili się nowi muzycy, grający na instrumentach klawiszowych Roland Wolf i drugi gitarzysta Kid Congo Powers. 

Następna płyta Your Funeral My Trial z 1987 roku, jest chyba najbardziej eksperymentalną płytą Cave’a. Jak wspomina Mick Harvey ten rok był dla Bad Seeds samych klęsk. Nick pogrążał się w heroinowym nałogu. Poza nagraniem płyty Nick wystąpił w filmach Dandy i Ghost... Of The Cyvil Dead, cały zespół wystąpił natomiast w filmie Wima Wandersa Der Himmel Uber Berlin (Niebo nad Berlinem). 

W 1988 rozpoczęły się prace nad nową płytą, przerwano je gdy Nick został aresztowany pod zarzutem posiadania narkotyków. Grożący mu wyrok zawiesić mógł tylko odwyk. 1 sierpnia sąd uznał Cave’a winnym posiadania heroiny i w trzy dni później Cave zgłosił się na kurację odwykową. Po siedmiu tygodniach odwyku wyszedł i zwierzył się prasie: Myślałem, że po tym wszystkim będę emocjonalnym i duchowym bankrutem, ale tak naprawdę czuję się zupełnie normalnie. Tylko mój umysł stał się o wiele jaśniejszy. Wydana we wrześniu płyta otrzymała znakomite recenzje w prasie - Nick oświadczył, że płyta była krzykiem o ratunek i zupełnie mu się nie podoba. Wydał też w tym roku zbiór tekstów, prozy i sztuk teatralnych pt. King Ink. 

W 1989 roku podczas koncertów w Brazylii Nick poznał Viviane Carnerio reżyserkę i stylistkę. Postanowił na stałe osiąść w Sao Paulo. W sierpniu 89 ukazała się książka Nicka And The Ass Saw The Angel (Gdy oślica ujżała anioła wydana w Polsce w 1996 roku) W sesji nagraniowej do nowej płyty The Good Son uczestniczyli: Cave, Bargeld,Powers, Wolf, Harvey, Wydler. Płyta ukazała się w 1990 roku i otwiera drugi etap w karierze Bed Seeds. Muzyka stała się łagodniejsza, aranżacje bogatsze. 

W 1991 Viviane Carnerio urodziła Nickowi Syna. 

W 1992 zaowocował kolejną płytą Henry’s Dream. Album dość zróżnicowany, spokojne nastrojowe ballady sąsiadują z mocnymi drapieżnymi utworami. Na jednym z koncertów Bad Seeds na scenie pojawił się Rowland S. Howard i zespół zagrał kilka utworów z repertuaru The Birthday Party. 

W 1993 roku grupa zarejestrowała kilka koncertów, które zostały wydane na płycie Live Seeds. 

Rok 1994 przyniósł pogorszenie się stosunków między Nickiem a Viviane i ich rozstanie. Płyta Let Love In traktuje w całości o miłości i jej rozpadzie, osobiste teksty, spokojna balladowa muzyka. Płyta przynosi komercyjny sukces, znalazła się na 12 miejscu na liście przebojów w Anglii. 

Po rozstaniu z Viviane Carnerio cała gorycz i wściekłość Cave’a skumulowała się w wydanej w 1986 roku płycie Murder Ballads. Płyta składa się z utworów napisanych przez Nika i tradycyjnych ballad, które łączy jeden temat umieranie i zabijanie. Taka tematyka obecna była na wszystkich płytach Cave’a lecz natężenie z jakim śmierć obecna jest na Murder Ballads porównać można jedynie z filmami Quentina Tarantino. Na płycie znalazło się kilka duetów w tym jeden zaskakujący - Nick zaśpiewał z Kylie Minogue utwór Where The Wild Roses Grow, który odniósł ogromny komercyjny sukces. Poza Kylie na płycie zaśpiewały PJ Harvey, Anita Lane i Shane MacGowan, który już wcześniej współpracował z Nickiem - nagrali razem singiel z utworem Louisa Armstronga What A Wonderful World. 

Już podczas sesji nagraniowej do Murder Ballads powstawały piosenki, które wydane zostały w marcu tego roku na płycie The Boatman’s Call. Płyta jest zupełnie inna niż wszystkie pozostałe. W muzyce dominuje pianino, teksty traktują o wierze i miłości, tematy częste w twórczości Cave’a lecz tu pozbawione ciężkiej, mrocznej atmosfery. Jest to najbardziej osobista i poetycka płyta Nicka.